Trouw 28-3-2011
NA GOEDEMONDT BEN JE BLIJ DAT JE HET LEVEN NOG HEBT

Joost van Velzen

 

Geert Wilders leek niet te imiteren, totdat het oud en nieuw werd en we ineens Ronald Goedemondt herkenden als een werkelijk magistrale Wilders.

            Dat wil zeggen; qua stemgeluid, woordkeus accent en intonatie dan. Wie de ogen dicht deed, geloofde die avond werkelijk dat Wilders de zaal was binnengelopen om eens flink de vloer aan te vegen met die ‘linkse grachtengordel cabaretteketet’.

            Alleen uiterlijk blijft de PVV-leider onimiteerbaar. Want je bleef je wel Ronald Goedemondt zien.

            Dat was in de tv-conference van Erik van Muiswinkel en consorten, in wezen de landelijke doorbraak voor Goedemondt, die daarvoor al wel bekend stond als de meest talentvolle onder de betrekkelijke nieuwe cabaretiers.

            ‘Binnen de lijntjes’ is de vierde avondvullende show van de in Brabant opgegroeide komiek en jazeker, anders dan vooral werd verwacht deed Goedemondt óók Geert Wilders nog even na. Het is een exclusief kunstje; dat moet je benutten, zal hij gedacht hebben

            Maar nodig heeft Goedemondt het absoluut niet.

Deze spraakwaterval is van zichzelf zo ontzettend grappig, dat je je tussen het schateren door afvraagt waarom slechts de kleine zaal van het theater voor hem was gereserveerd. Maar Goedemondt (1975) is een jaar of acht jonger dan collega’s Hans Teeuwen en Theo Maassen en heeft dus nog even om die twee naar de kroon te steken.

            Dat doet hij in een onnavolgbare stijl, die als een ping-pong balletje heen en weer stuitert.

            Het ene moment beweert hij dat hij het bewijs heeft dat vrouwen moediger zijn dan mannen (omdat vrouwen de hete binnenkant van een kaassoufflé aankunnen en mannen niet) om vervolgens filosofische lessen te krijgen van een New Yorkse eekhoorn in Central Park (Center Parcs, volgens Goedemondt).

            Wie een kop en een staart in de show verwachtte, of een flink potje maatschappijkritiek, had beter thuis kunnen blijven.

            Goedemondt zei wel iets over consumentisme (‘Je moet niet alles willen hebben’), maar als dat al moralistisch bedoeld was, dan was je het na zijn hilarische verhaal over die veel te dure geurkaarsen bij Sissy Boy al lang weer vergeten.

            Memorabel was ook de sketch over dikke mensen op scooters, voertuigen die onlangs ook door Lenette van Dongen al met succes op de hak werden genomen.

            De reactie van het publiek is doorgaans nooit zo’n goede graadmeter – toeschouwers zijn nu eenmaal geen critici – maar deze keer viel toch duidelijk op dat de mensen blij waren dat de voorstelling was afgelopen. Omdat ze er anders in bléven.